Zefiran...

ı.

hepsini ikimiz için yaptım nedir sabahları erkenden kalktım

akşamları erkenden yattım yazdığımı yırttım kasayı çöpe attım

görüntüyü gittim sattım harfleri kırdım ufaladım üfledim

geçmişe giden oluktan şükür dedim şükür aklımı koruyan

ruhuna ruhumu koruyan aklına herşeye değer dedim

yalnızlığın kırbacı develerin kırbasındaki acı su yeter ki sen

ıı.

selesindeki zeytine baktım karşımdaki hayalin gerçek çökeldi

içimde senin tahminin benim doğrum oldu zamanla sağaldım

zamanla doğruldum kaygan bir hayvan gibi dirildi kimlik sen

uzun tülbentler serdin suyuma sen uzun döndün

yörüngesinde beni yapan boşluğun aklımın kalanını muhafaza

ettin sarı bir denizde kırılmıştı filikam

ııı.

şimdi sarılıyorum bizden artan pamuğa ufukta kalan kızıl bir

çadır gibi uğulduyor geçmiş sıyrılırken sesler zencefil kokulu

koridorlarda ıslak bir havluyu seriyorum usulca tüten bir

köknarın üstüne dağılıyor sendeleyen nar kızlar misket

yuvarlıyor olağandışı bir enlemde buz topluyor hava uzaklarda

zefiranlı bir suya batırıyor hafızamız silik ayaklarını.

tamer gülbek